heksagram daguo)
Każdy uczeń realizował te stopnie w swoim życiu, stopniowo doświadczając ich i urzeczywistniając.
Mistrz zen Hakuin powiedział o tym systemie, iż jest on główną zasadą buddyzmu i istotną drogą praktyki zen.
Szkoła ta cieszyła się w Chinach mniejszą popularnością i wpływy jej były mniejsze od szkoły linji i po kilkuset latach istnienia została, jako ostatnia, wchłonięta przez linjizong.
Rekapitulacja – szkoła ta kierowała się pięcioma zasadami Siedzenie w medytacji bez posiadania podmiotu medytacji jest zupełnie wystarczające. Siedzenie w medytacji i przebudzenie się (oświecenie) nie są dwoma różnymi rzeczami. Nie można oczekiwać oświecenia. Nie można uzyskać oświecenia. Ciało i Umysł muszą się stać jednym.
Historia szkoły Początki Szkoła caodong wyłoniła się z linii przekazu Dharmy mistrza chan Qingyuana Xingsi (660–740). Poprzez mistrzów Shitou Xiqiana (700–790), Yueshana Weiyana (745–828 (lub 751–834) przekaz Dharmy dotarł do Yunyana Tanshenga (770–841). Yunyan był nauczycielem założyciela szkoły Dongshana Lianjie (807–869).