Reprezentował Wielką Brytanię na kongresie w Soissons, pomógł zawrzeć traktat sewilski (1729).
1730-1756 Opuścił Paryż w roku 1730, a w 1734 pojechał znów jako oficjalny reprezentant brytyjski do Hagi, gdzie pozostał do 1740, usiłując wszelkimi środkami utrzymać pokój w Europie. Mimo to był zaangażowany w sprawy Londynu, np. 1739 roku był przewodniczącym londyńskiego przytułku dla sierot Foundling Hospital.
Gdy odwołany został Robert Walpole w 1742, Horatio bronił jego polityki w Izbie Gmin i w napisanym pamflecie: The Interest of Great Britain steadily pursued. Później wydał jeszcze „Apologię” (Apology), dotyczącą jego własnych działań dyplomatycznych z okresu od 1715 do 1739 roku, a także „Odpowiedź” (Answer) na listy historiograficzne Letters on the Study and Use of History, które napisał Henry St John, 1. wicehrabia Bolingbroke (pierwsze wydanie w 1763).
W 1756 roku został mu nadany tytuł baron Walpole, of Wolterton. Wolterton było jego siedzibą w Norfolk. Zmarł 5 lutego 1757 roku.
Jego starszy syn Horatio, 2.