Od XVI wieku zdarzały się również przypadki, że w najwyższej wspólnocie Kazachów władzę sprawowali odrębni chanowie. Wówczas, z wyłączeniem okresu podbojów Dżungarii (druga połowa XVII wieku), jeden z nich stawał się swego rodzaju seniorem, władając pośrednio całym chanatem. Był on wybierany nie wedle zwykłego schematu, lecz ogłaszany przez elity na zasadzie konsensu, przy czym albo decydowały tu zasady merytokracji, albo okres zasiadania na tronie. Od śmierci chana Kaipa Datkaŭlego instytucja starszego (głównego) chana zanikła.
Od XVIII wieku władcy carskiej Rosji zaczęli wywierać wpływ na wybór nowych chanów w celu kontroli koczowniczych sąsiadów oraz uczynienia ekspansji imperium skuteczniejszą. W 1792 roku został wydany dekret cesarski regulujący proces inauguracji chana w Młodszym Żuzie – nakazywał on m.in. zebranie się kazachskiej arystokracji na polach Orenburga, nakazywał odczytanie przez następcę tronu przysięgi dostarczonej ze stolicy po rosyjsku oraz tatarsku, a następnie ucałowanie i położenie sobie na głowie Koranu.