W historiografii kazachskiej koniec istnienia chanatów wiąże się z upadkiem powstania antyrosyjskiego kierowanego przez koronowanego na chana Kenesarego Qasymŭlego (1847).
Chanowie Tytuł chana nie był dziedziczny – władca wybierany był z grona sułtanów. Jego władza była jednak wyraźnie ograniczona przez pozostałych Czyngisidów (stan sułtanów), a od panowania Esıma Šyğajŭlego – także arystokrację zwykłych koczowników. Chanowie kazachscy odpowiadali za bezpieczeństwo państwa, jego ochronę przed wrogami zewnętrznymi. Byli najwyższymi dowódcami armii, mieli prawo wypowiadania wojny oraz zawierania pokoju. Określali także politykę zagraniczną, mianowali i przyjmowali posłów oraz zawierali umowy międzynarodowe. Od XVII wieku polityka zagraniczna i militarna przestały należeć wyłącznie do kompetencji chanów, a podjęcie decyzji w tym obszarze było możliwe za zgodą mäslichatu.