Za bezpieczeństwo i porządek na dworze chana odpowiadał z kolei eshikagabashi, zaś dadho – poprzez przyjmowanie zażaleń i ustosunkowywanie się do nich – za przestrzeganie w państwie praworządności. Rozpowszechniona była godność emira, którą monarchowie bucharscy obdarowywali przywódców plemiennych oraz inne wpływowe osoby.
Wojna domowa i zwycięstwo Abdullaha-chana thumb|Bahram Gur i księżniczka w Czarnym Pawilonie. Ilustracja do Haft manzar Hatefiego autorstwa Szejchzade. Buchara, 1538. Zbiory Freer Gallery of Art w Waszyngtonie Aż do połowy XVI wieku sukcesja najstarszego Abulchajrydy przebiegała bez przeszkód i integralność systemu klanowych apanaży była respektowana. Jednakże wraz z tym jak kolejne „pokolenia dojrzewały i coraz większa ilość książąt (sultans) domagała się udziału w zbiorowym dziedzictwie, apanaże musiały powiększać się albo przez aneksję terytoriów nie-szibanidzkich albo przez eliminację lub podporządkowanie klanów kuzynów”. Kiedy w roku 1550 Szah Budakidzi nie mogli dojść do porozumienia co do dziedziczenia w ramach swojego apanażu doszło do wojny domowej, ponieważ przywódca Dżanibekidów, Pir Muhammad (1556–1561), postanowił wykorzystać tę sytuację do zdobycia Buchary.