Obecnie uznaje się go za nomen dubium nienależące do Coelurus. Poza tym w czasie, gdy celura i ornitolesta uważano za synonimy, Steel wyróżnił obecny gatunek typowy tego drugiego jako C. hermanni.
Paleobiologia i paleoekologia thumb|Formacja Morrison współcześnie. 14 października 2005 Formację Morrison uważa się za pozostałości dość suchego środowiska o płaskich równinach zalewowych, w którym naprzemiennie następowały po sobie pora sucha i pora deszczowa. Roślinność zmieniała się od porastających brzegi rzek lasów z drzew iglastych, paproci, w tym także paproci drzewiastych, do posośniętych paprociami sawann porośniętych rzadkimi drzewami. Bogaty w skamieniałości grunt skrywał szczątki zielenic, grzybów, mchów, skrzypów, paproci, sagowców, miłorzębów i kilku rodzin iglastych. Znajdowano tam też małże, ślimaki, ryby promieniopłetwe, płazy bezogonowe i ogoniaste, żółwie, sfenodonty, jaszczurki, lądowe i wodne krokodylomorfy, kilka gatunków pterozaurów, liczne – dinozaurów, a także wczesne ssaki: dokodonty, wieloguzkowce, symetrodonty i trykonodonty. Z dinozaurów wymienić należy: teropody, jak ceratozaur, allozaur, wspominany już ornitolest i torwozaur; zauropody, jak apatozaur, brachiozaur, kamarazaur i diplodok; ornitopody, jak kamptozaur i driozaur;