Grunty nieuprawiane odbieranie były posiadaczom i przekazywane nowym posiadaczom.

W okresie XV-XVI wieku zdarzały się sytuacje że timarioci powołując się na otrzymane przez sułtana prawa mogli przekazać dziedziczących przez nich spadkobiercom część dochodów, proceder ten rozwinął się bardziej dopiero okresie następnym. U schyłku XVI wieku wielu lenników przestało stawiać się na wezwania wojenne. Spahisi przestawali interesować się swoimi majątkami i rezydować nich oraz w części przypadków rezygnowali z nich. Ponoszone klęski na polach bitew oraz powiązany z nimi brak łupów wojennych zniechęcał timariotów do służby wojskowej. Lenna zaczęły się przekształcać w zwykłe dzierżawy oderwane od systemu militarnego.

Potrzeby skarbca imperium połączone z upadkiem dyscypliny spahisów doprowadziły do tego że dobra zaczęły być nadawane w dzierżawę. Z upływem czasu dzierżawy wprowadzona została możliwość uzyskania dzierżawy dożywotniej - . Często te nadania uzyskiwane były przez faworytów których celem po opłaceniu powinności państwu (iltizam), było uzyskanie jak największego zysku z opodatkowania, unikając inwestycji i obowiązków wojskowych. Suma tych zmian wpływała negatywnie na procesy produkcyjne i doprowadziły do upadku gospodarkę chłopską.