Do 1500 roku ustaliła się terminologia systemu lennego. Timary będąc najmniejszymi lennami o wartości do 20 tysięcy akcze rocznie przydzielano jeźdźcom. Większe lenna o wartości do 100 tysięcy akcze rocznie miały nazwę subaszilik, lecz po 1500 roku częściej używano nazwy zeamet. Zeamety przydzielano oficerom jazdy. Otrzymane lenno nie było otrzymywane na własność, sułtan w każdej chwili mógł je odebrać i nadać innej osobie, zwłaszcza jeśli jeździec nie stawiał się na wyprawy wojenne. Na terenach środkowej i południowo-wschodniej Anatolii, mniej więcej pokrywających się z dawnymi anatolijskimi państwami Seldżuków, timariota otrzymywał świadczenia nałożone na ziemię podczas gdy dziesięcinę od zbiorów zatrzymywał prywatny właściciel. W Rumelii, zachodniej Anatolii, i w innych rejonach Imperium, timariota otrzymywał na utrzymanie także dziesięcinę. Na nowo podbijanych ziemiach bez systemu lennego sułtan wybierał system w którym jeździec otrzymywał także dziesięcinę. Timariota mógł uprawiać kawałek ziemi na własny użytek. Jego obowiązkiem było utrzymywanie porządku w swoim lennie i w przypadku zasądzanych grzywien otrzymywał połowę ich wartości. W przeciwieństwie do systemu lennego w Europie, poddani podlegali pod państwową jurysdykcję sądowo-administracyjno-podatkową a nie bezpośrednio pod jurysdykcją spahisów.