Od sierpnia 1953 zastępca szefa Katedry Taktyki Ogólnej i Służby Sztabów, od września 1954 zastępca szefa Katedry Taktyki Ogólnej, a od października 1956 zastępca szefa Katedry Taktyki Ogólnej i Sztuki Operacyjnej do spraw taktyki ogólnej.

Od lipca 1957 współorganizator i pierwszy dowódca (od marca 1958) pierwszej w powojennej Polsce elitarnej jednostki spadochronowej – 6 Pomorskiej Dywizji Powietrznodesantowej, której tradycje obecnie kontynuuje 6 Brygada Powietrznodesantowa. W grudniu 1957 uzyskał tytuł „Skoczka Spadochronowego Wojsk Powietrznodesantowych Sił Zbrojnych PRL”. Na mocy uchwały Rady Państwa PRL z 13 lipca 1960 otrzymał nominację na stopień generała brygady. Akt nominacyjny wręczył mu 20 lipca 1960 w Belwederze przewodniczący Rady Państwa Aleksander Zawadzki. W październiku 1961 został zastępcą szefa Zarządu I Operacyjnego Sztabu Generalnego Wojska Polskiego, a w czerwcu 1964 szefem Zarządu III Operacyjnego OTK. W marcu 1965 został zastępcą szefa Sztabu Generalnego WP do spraw operacyjnych. Na mocy uchwały Rady Państwa PRL z 30 września 1965 otrzymał nominację na stopień generała dywizji. Akt nominacyjny wręczył mu 11 października 1965 w Belwederze przewodniczący Rady Państwa Edward Ochab.