Dzięki pomocy króla czeskiego kontynuował tymczasem karierę kościelną i tak: około 1255 roku został prepozytem kolegiaty na Wyszehradzie, od 1256 roku był kanonikiem w Bambergu, od 1262 scholastykiem wrocławskim. Wreszcie w 1265 roku został wybrany biskupem w leżącej w Bawarii Pasawie. Wyboru tego Władysław nie przyjął i decyzja ta rychło okazała szczęśliwa, gdyż opróżniło się stanowisku metropolity Salzburga, na które udało mu się uzyskać nominację papieską. Końcowym akordem jego świetnej kariery kościelnej była nominacja w 1268 roku na biskupa wrocławskiego. Władysław nie mógł przyjąć tej godności bez rezygnacji z arcybiskupstwa, lecz dzięki wpływom w Pradze i w Rzymie został mianowany administratorem apostolskim z prawem z korzystania z dochodów z dóbr biskupichTak podaje Tadeusz Silnicki (Dzieje i ustrój Kościoła na Śląsku do końca XIV wieku, w: "Historia Śląska od najdawniejszych czasów do roku 1400", t. II, z. 1, Kraków 1939, s. 159. Aleksander Swieżawski ("Przemysł II ...", s. 65, przyp. 117), uważa jednak, że dawniej łączenie dwóch biskupstw w jednym ręku nie było czymś nadzwyczajnym przywołując przykład Fryderyka Jagiellończyka, biskupa jednocześnie krakowskiego i warmińskiego oraz Humberta Crivelii, arcybiskupa Mediolanu i zarazem papieża Urbana III..