Od 1945 komendant Harcerstwa wśród Polaków w Niemczech, przebywał w polskiej strefie okupacyjnej.
Do kraju powrócił w marcu 1946 przez Czechosłowację po uprzedniej wizycie dla rozpoznania nowej sytuacji politycznej. W latach 1946–1948 pełnił funkcję wicedyrektora departamentu w Centralnym Urzędzie Planowania. Później został zatrudniony jako urzędnik w PSS „Społem”. W grudniu 1956 wziął udział w Krajowej Naradzie Działaczy Harcerskich, tzw. Zjeździe Łódzkim. Wszedł wówczas do Naczelnej Rady Harcerskiej ZHP, w której pozostał do 1958. Wraz z grupą działaczy katolickich miał zamiar kandydować do Sejmu w wyborach parlamentarnych w 1957, jednak jego nazwisko zostało skreślone przez władze PZPR.
Zajął się następnie pracą naukową. Obronił doktorat i uzyskał habilitację z ekonomii urbanistyki. W 1961–1963 współtworzył metodę optymalizacji warszawskiej w zakresie planowania przestrzennego. W 1966 został docentem na Uniwersytecie Łódzkim. Był wykładowcą i ekspertem z zakresu urbanistyki i ekonomii, autorem wielu prac z tych dziedzin. Pracował w utworzonym w 1974 Instytucie Kształtowania Środowiska, zasiadał w Radzie Ekonomicznej przy Radzie Ministrów.