W połowie XIX wieku turyści odkrywają tę okolicę. Zawoja staje się ważną miejscowość letniskową, do której zmierzają turyści z Krakowa i całej Galicji. Na przełomie XIX i XX wieku powstała nowa droga łącząca Zawoję z Makowem. Zawoja rozwija się jeszcze szybciej po 1918; wówczas przybywało tu rocznie nawet do 5 tysięcy wczasowiczów. Wieś otrzymała regularne połączenie autobusowe z Krakowem. W 1924 część zawojskich lasów znalazło się w posiadaniu Polskiej Akademii Umiejętności, którym dobra przekazali Habsburgowie żywieccy. Walory turystyczne wsi znalazły potwierdzenie w przyznanym w 1927 statusie miejscowości klimatycznej.
24 kwietnia 1936 w Warszawie delegacja gminy Zawoja wręczyła ówczesnemu ministrowi spraw wojskowych generałowi dywizji Tadeuszowi Kasprzyckiemu dyplom honorowego obywatelstwa gminy. Jednym z delegatów był wójt gminy, porucznik w stanie spoczynku Antoni Woliński..
Rozwój tego obszaru zatrzymała II wojna światowa. Po 1945 przystąpiono do kolejnej rozbudowy bazy turystycznej gminy. Do dziś turystyka jest podstawą lokalnej ekonomii.