W 1314 łacińskojęzyczny dokument głosi, że Jaktor z Klemska Hektor z Klępska, z rodu Leszczyców wraz z żoną Jadwigą i kasztelan zbąski Sulko z Lasocic, z rodu Junoszów nadał dziedzinę Krampsko nova klasztorowi w Obrze.
W 1317 Henryk książę głogowski zatwierdził dokonane przez Jadwigę wdowę po Jaktorze z Klemska nadanie Nowego Kramska dla klasztoru i nadał tej wsi immunitet taki, jaki miały inne dobra kościelne. Kolejny łaciński dokument z 1319 roku notuje, że Zulco comes, dominus de Lessotendorph nadaje klasztorowi swoje dziedzictwo Novum Cramsko jako swoje dziedzictwo. Nadanie to również potwierdzone zostało w 1326 roku przez Henryka księcia śląskiego.
Od 1487 miejscowość była siedzibą własnej parafii. W 1581 leżała w powiecie kościańskim Korony Królestwa Polskiego. W 1496 król Polski Jan Olbracht zakazał tenutariuszowi babimojskiemu pociągać poddanych klasztoru oberskiego z obu wsi o nazwie Kramsko do prac w Babimoście. Według dokumentu tenutariusz nie miał do tego prawa, gdyż wspomniane wsie zostały nadane klasztorowi nie z dóbr królewskich, lecz przez mieszkańców Śląska. W 1501 Jan Olbracht polecił staroście generalnemu Wielkopolski bronić klasztor oberski od krzywd, jakie poddani króla wyrządzają posiadłościom klasztornym.