Zwracają uwagę, że Melijczycy, stojący w obliczu zagłady, nie powinni się kierować ambicjami, unosić honorem czy pokładać nadziei w niepewnych zdarzeniach, takich jak pomoc sprzymierzeńców. Melos powinno się pogodzić z losem i poddać się Atenom, gdyż tylko w ten sposób może zachować swój byt. Ateńscy posłowie podkreślają też, że atak na Melos nie jest wynikiem chęci zagarnięcia ich terytorium, lecz nakazem konieczności. Istnienie neutralnych państw wyspiarskich powoduje niepokój wśród sprzymierzeńców ateńskich. Podbijając Melos, Ateńczycy zabezpieczają więc swoje posiadłości. Tak więc jak u pozostałych realistów, polityka państw kształtowana jest pod wpływem strachu przed utratą pozycji i upadkiem.
Rękopisy Do naszych czasów zachowały się liczne kodeksy (około 40), opartych na wspólnym archetypie oraz fragmenty na pochodzących z I wieku naszej ery papirusach. Rękopisy dzielą się na dwie klasy, z których pierwsza jest najbliższa odnalezionym na papirusach fragmentom. Do niej zaliczają się (C) Codex Laurentianus LXIX.2 z X wieku i (G) Codex Monacensis 430 z XII wieku. Do drugiej klasy należą (B) Codex Vaticanus 126 z XI wieku, (A) Codex Cisalpinus z XI wieku lub Codex Parisinus suppl. Gr. 255 z XII wieku, (E) Codex Palatinus 252 z XI wieku, (F) Codex Monacensis Augustanus 228 z XI wieku.