W swoich rządach cesarz opierał się na pogańskiej arystokracji. Najlepszym przykładem jest postać wspomnianego już Fabiusa Titianusa, poganina, konsula 337 roku, który swą karierę urzędniczą rozpoczął jeszcze za Konstantyna I. W latach 339-341 r. był prefektem miasta Rzym, a okresie 342-349 r. prefektem pretorium Galii. Mimo że Konstans wyniósł go na najwyższe stanowiska w cesarstwie, w 350 r. wziął udział w spisku przeciwko władcy i poparł Magnencjusza.
O pozytywnym stosunku cesarza do kultury klasycznej świadczy fakt, że na swój galijski dwór Sama stolica imperium w 348 r. osiągnęła 1100 rok istnienia licząc od legendarnej daty 753 p.n.e. W przeciwieństwie do wydarzeń sprzed stulecia – słynnego rzymskiego milenium, źródła milczą o obchodach jubileuszu.
Stosunki rodzinne Jeszcze za życia ojca Konstans zaręczony został z Olimpiadą, córką wpływowego prefekta pretorium wschodu Ablabiusza. Małżeństwo to nigdy nie doszło do skutku, prawdopodobnie z powodu orientacji homoseksualnej Konstansa. Pisarze antyczni wspominają, że cesarz uczuciem darzył zwłaszcza młodych germańskich niewolników. Być może chcąc oddalić od siebie podejrzenia wydał (wraz z bratem Konstancjuszem II) w 342 r.