Jan rozpoczął swoją podróż 15 lipca 1289 z Rieti, gdzie w tym czasie znajdował się dwór papieski. Miał ze sobą listy do ilchana Arguna, cesarza Chin Kubilja-chana, chana Kajdu, króla Armenii oraz patriarchy jakobickiego. Najpierw przybył do Antiochii, następnie drogą lądową do Sis, stolicy Królestwa Małej Armenii, skąd dalej do Tebrizu w Iranie. Tam spotkał swych towarzyszy wyprawy misyjnej, dominikanina Nicolo da Pistoia oraz zamożnego kupca Pietro di Lucalongo. Z Iranu przyszły arcybiskup Pekinu udał się drogą morską do Indii (1291), gdzie duszpasterzował przez 13 miesięcy i ochrzcił 100 osób. W Indiach zmarł Nicola da Pistoia. Po opuszczeniu Meliapuru (dzisiaj dzielnica Ćennaj) w 1294 misjonarze dotarli do Chin. Tutaj dowiedzieli się, że w międzyczasie zmarł Kubilaj-chan, a jego następcą został Temür Öldżejtü. Nowy władca, chociaż sam nie przyjął chrześcijaństwa, nie był jednak przeciwny działalności apostolskiej Jana z Montecorvino. Spotkała się ona jednak z niezadowoleniem członków kościoła nestoriańskiego.