Wszystkie wersje Ducka były wodnosamolotami o aluminiowym kadłubie. Skrzydła posiadały metalową konstrukcję, pokrytą tkaniną i były połączone ze sobą za pomocą belek i naciągów rozpiętych między dolnym i górnym płatem. Długi, wystający centralny pływak, typowy znak firmowy Loeninga, obejmował chowane za pomocą mechanizmu korbowego podwozie oraz chowane koło ogonowe podczas lotu. Dwa pływaki pod dolnym skrzydłem stabilizowały samolot na wodzie. W przestrzeni pomiędzy kadłubem a pływakiem znajdował się sprzęt radiowy i fotorozpoznawczy oraz ranny na noszach. Alternatywnie dwie osoby mogłyby usiąść obok siebie; znane są jednak przypadki, w których przewieziono tam nawet sześć osób.
Wersje J2F-1 - początkowa wersja produkcyjna z silnikami R-1820-20 o mocy 750 KM, zbudowano 29 egzemplarzy. J2F-2 - wersja dla Korpusu Piechoty Morskiej Stanów Zjednoczonych z silnikiem o zwiększonej mocy do 790 KM z dodatkowym karabinem maszynowym browning kaliber 7,62 mm zamontowany między cylindrami silnika, zbudowano 21 egzemplarzy. J2F-2A - jak J2F-2 z dodatkowym zdwojonym karabinem maszynowym kalibru 7,62 mm z tyłu kokpitu i dodatkowymi zaczepami na bomby, zbudowano 9 egzemplarzy. J2F-3 - J2F-2 z silnikiem R-1820-26 o mocy 850 KM przeznaczony dla dowództwa floty, zbudowano 20 egzemplarzy. J2F-4 - J2F-2 z silnikiem R-1820-30 o mocy 850 KM i