Piętnaście samolotów wersji JF-3 zostało zbudowanych w 1935 dla jednostek rezerwowych floty i piechoty morskiej.
W 1936 zakłady Grumman opracowały nowy „Prototyp 15”, którego konstrukcja choć mocno oparta na wodnosamolotach JF „Duck” różniła się od nich kilkunastoma modyfikacjami – między innymi: zwiększeniem mocy jednostki napędowej i wydłużeniem pływaka o 91 cm. Maszyny wersji J2F-1 zostały zamówione przez Marynarkę w marcu 1936, a lot pierwszego samolotu miał miejsce już w kwietniu tego roku. J2F-2 miał ulepszony silnik Wright Cyclone o mocy 790 KM (589 kW). Dwadzieścia wariantów J2F-3 zostało zbudowanych w 1939 do użytku przez marynarkę wojenną jako samoloty transportowe z luksusowymi wnętrzami. Ze względu na natłok pracy po przystąpieniu Stanów Zjednoczonych do wojny w 1941, produkcja J2F Duck została przeniesiona do Columbia Aircraft Corp w stanie Nowy Jork. Wyprodukowano 330 samolotów dla Marynarki Wojennej i Straży Przybrzeżnej Stanów Zjednoczonych.