Wbrew silnej opozycji, na czele której stali pragnący trwałego pokoju ze Szwecją hetman polny litewski Krzysztof Radziwiłł i koniuszy koronny Krzysztof Zbaraski, król Zygmunt III prowadził działania dyplomatyczne, których celem miało być przygotowanie przy pomocy państw rządzonych przez Habsburgów lądowania wojsk polskich w Szwecji. Hetman litewski z własnego doświadczenia zwrócił uwagę na wysoką wartość bojową zreformowanej armii szwedzkiej, która w tym momencie jest już w stanie nawiązać równorzędną walkę z wojskami Rzeczypospolitej. Uważał, że jeśli król chce kontynuować wojnę ze Szwedami, musi głęboko zreformować armię, zwiększając liczbę piechoty i artylerii oraz organizując specjalne oddziały saperskie wyszkolone w budowaniu fortyfikacji polowych. Ponadto za szczególnie istotny warunek zwycięstwa w tej wojnie uznał stworzenie silnej floty wojennej.