W piechocie podstawową jednostką stał się po reformach skwadron (szwedzki batalion), w skład którego wchodziło 216 pikinierów i 192 muszkieterów walczących w 3 lub 6 szeregach. Chorągiew została zastąpiona przez nową jednostkę – kompanię. Ponadto zmniejszając kaliber, zmniejszono wagę muszkietu, dzięki czemu wzrosła jego szybkostrzelność. Dodatkowo ten czynnik jeszcze bardziej zwiększyło wprowadzenie ładunku papierowego, co znacząco skróciło czas ładowania broni. Zmniejszono także długość pik. Dla wzmocnienia siły ognia piechoty każdy regiment złożony z dwóch skwadronów otrzymał lekkie działka, zwane regimentowymi. Liczba przydzielonych działek wynosiła po dwa na każdy skwadron (później po trzy). Wojska szkolono również w budowaniu umocnień polowych, w dużej mierze wzorowanych na stosowanych przez wojska polskie. Piechota zapożyczyła taktykę linearną od Holendrów, natomiast taktykę głęboko uszykowanych batalionów od Hiszpanów, co sprawiło, że taktyka szwedzkiej piechoty stała się bardziej elastyczna.