Doświadczenie nieba osiągnie swój szczyt po zmartwychwstaniu ciał. Zbawienie w ujęciu chrześcijańskim nie ogranicza się wyłącznie do bezcielesnej nieśmiertelności duszy, lecz obejmuje całego człowieka w jego jedności cielesno-duchowej oraz przeobrażenie materii. Zmartwychwstałe ciała zbawionych zostaną uwielbione i upodobnione do zmartwychwstałego ciała Chrystusa, a odnowiony wszechświat („nowe niebo i nowa ziemia”) zostanie wyzwolony ze skazy przemijania i włączony w Bożą chwałę.
Wspólnota zbawionych i Maryja Niebo w doktrynie katolickiej ma wybitnie wspólnotowy charakter. Zbawieni nie przebywają w izolacji, lecz tworzą jedno mistyczne ciało zjednoczone w Chrystusie, co tradycja chrześcijańska określa jako obcowanie świętych (łac. communio sanctorum). Sobór watykański II w konstytucji dogmatycznej Lumen gentium podkreślił jedność łączącą Kościół pielgrzymujący na ziemi, Kościół podlegający oczyszczeniu w czyśćcu oraz Kościół triumfujący w niebie. Święci w chwale niebieskiej nieustannie wstawiają się u Ojca za braćmi na ziemi, a ich pośrednictwo wypływa z jedynego i powszechnego pośrednictwa Chrystusa.