Warunkiem wejścia do nieba jest śmierć w stanie łaski uświęcającej i miłości Bożej oraz całkowite uwolnienie od grzechów i ich doczesnych następstw. Dusze osób, które umierają zjednoczone z Bogiem, lecz nie są jeszcze doskonale oczyszczone, przechodzą stan czyśćca. Zgodnie z orzeczeniami Soboru Florenckiego (1439) i Soboru Trydenckiego (1563) czyściec nie stanowi alternatywy dla nieba, lecz przejściowe oczyszczenie dusz już zbawionych, które mają niezachwianą pewność osiągnięcia wiekuistej chwały. Z tego względu w Kościele katolickim praktykowana jest modlitwa za zmarłych, ofiara Mszy Świętej, jałmużna i odpusty, których celem jest przyniesienie ulgi duszom przechodzącym oczyszczenie.
Stan pośredni i zmartwychwstanie ciała Katolicka eschatologia rozróżnia sytuację zbawionych w tzw. stanie pośrednim (od momentu śmierci do powszechnego zmartwychwstania) od ostatecznej pełni zbawienia po paruzji. W konstytucji dogmatycznej Benedictus Deus papież Benedykt XII zdefiniował w 1336 roku, że dusze sprawiedliwych, które nie wymagały oczyszczenia bądź zostały już oczyszczone, oglądają istotę Boga natychmiast po śmierci, jeszcze przed ponownym połączeniem ze swoimi ciałami i przed sądem ostatecznym.