Na jednym stoją dwie rzeźby św. Księcia Wacława i franciszkanina św. Antoniego Padewskiego, na drugim obraz Chrystusa, a obok rzeźby św. Rocha i św. Sebastiana.
Pozostałe po 1945 r. ściany kościoła klasztornego wysadzono w powietrze wiosną 1963 roku.
Architektura Klasztor franciszkański znajdował się w północnej części miasta średniowiecznego, w obrębie murów obronnych, w pobliżu brzegu Odry. Miejsce, na którym stała budowla było jednym z wyżej położonych w obrębie miasta Głogów. Z uwagi na możliwość odprowadzenia nieczystości do rzeki, klasztor usytuowany był po północnej stronie kościoła św. Stanisława, prostopadle do głównej jego osi.
Pierwotne założenie klasztorne, składające się z budynku klasztornego i kościoła, powstało w dwóch etapach. W pierwszym wzniesiono budynek klasztorny i prezbiterium. W drugim powstała nawa główna i nawa boczna. Podstawowym materiałem, z którego wzniesiono klasztor i kościół była cegła. Także część detali architektonicznych wykonano z cegły. Tylko w niewielkiej ilości użyto kamienia. Niektóre bazy, głowice i laskowania okien wykonano z piaskowca. Prezbiterium miało wymiar 19,7 x 8,8 m i było zamknięte prostą ścianą od wschodu.