musieli gromadzić dobra materialne i zapewnić sobie źródło dochodów, aby utrzymać rodziny. Dokonywali tego uszczuplając dobra klasztorne, powodując tym samym problemy z tradycyjnymi mnichami (bhiku). Mieli także mniej czasu na obowiązki klasztorne, na praktykę medytacji, na studiowanie sutr i szerzenie buddyzmu. Były też plusy. Ponieważ byli bardziej związani z rodzinami, nie byli także skłoni do odbywania wędrówek pomiędzy klasztorami, dzięki czemu ich szpiegowskie misje były stosunkowo rzadkie.
W okresie tym niezwykle aktywnie działało m.in. pięciu wybitnych uczniów Kyŏnghŏ – Mangong Wŏlmyŏn (1872–1946), Yongsong (1864–1940), Suwŏl (1855–1928), Hanam Chungwŏn (1876–1951) i Hyewŏl Haemyong (1861–1937).
Na skutek represyjnych działań japońskich przeciwko buddyzmowi stało się jasne, że sangha powinna stanowić pewną jedność. Po dwóch spotkaniach wstępnych 30 listopada 1928 r. i 3 stycznia 1929 r. ustalono we wspólnym dokumencie 31 punktów zgody pomiędzy szkołą sŏn (Chogye) i szkołą doktryny (kyo). W 1935 r. obie szkoły połączyły się ostatecznie w jedną, pod nazwą chogye.