głowy każdego zdobiły starannie ufryzowane peruki. Byli to pacjenci doktora – ich ubiór i ćwiczenia stanowiły element terapii mającej przywrócić zdrowie i pogodę ducha.”
W latach 80. XVIII wieku Willis należał już do najbardziej rozpoznawalnych lekarzy specjalizujących się w chorobach psychicznych w Anglii.
Leczenie Jerzego III
Latem 1788 roku Jerzy III doznał poważnego kryzysu zdrowotnego, objawiającego się zaburzeniami psychicznymi i dezorganizacją zachowania. Współcześnie sugeruje się różne diagnozy, w tym porfirię lub zaburzenia afektywne dwubiegunowe.
Po nieudanych próbach leczenia przez lekarzy dworskich, Willis został rekomendowany królowej i wezwany do Kew. Zastosował metody typowe dla epoki: ścisłą kontrolę, izolację, a w razie potrzeby użycie kaftana bezpieczeństwa. Jednocześnie jego podejście uchodziło za względnie łagodniejsze niż praktyki powszechnie stosowane w ówczesnych zakładach dla obłąkanych.
Poprawa stanu zdrowia króla w 1789 roku przyniosła Willisowi ogólnokrajową sławę. Otrzymał dożywotnią roczną pensję w wysokości 1000 funtów, a jego syn John Willis – 650 funtów. Wydarzenie to znacząco zwiększyło prestiż jego ośrodków.