Ritter zajmował się także formami (wytworami) typowymi dla poszczególnych krajów (niem. Productenkunde) i pisał prace oparte na własnych doświadczeniach z podróży po Europie. Nie odbywał jednak celowych podróży naukowych, nie prowadził prac terenowych ani pomiarów.
Od początku wiązał geografię z kartografią, kreśląc samodzielnie oryginalne mapy ukazujące warunki biogeograficzne czy klimatyczne. Jego mapy izotermiczne cieszyły się uznaniem Heinricha Berghausa (1797–1884), Traugotta Brommego (1802–1866), Alexandra von Humboldta (1769–1859) i Augusta Petermanna (1822–1878). W 1806 roku Ritter jako pierwszy zastosował wykresy wysokości.
W 1845 otrzymał Złoty Medal Królewskiego Towarzystwa Geograficznego. Po śmierci został zapomniany, a jego zasługi były umniejszane ze względu na brak badań własnych. Jego wkład w naukę geografii został doceniony dopiero po II wojnie światowej.