Działalność naukowa Uważany, obok Alexandra von Humboldta (1769–1859) za twórcę nowożytnej geografii. Ustanowił geografię na stałe jako przedmiot nauczania. Wiele jego prac geograficznych nie ma bibliografii naukowej, wiele z nich pozostało nieukończonych. Według Rittera wiedza o ziemi, nauki przyrodnicze, historia i etnologia łączyły się w jedną, nową naukę – geografię. Opowiadał się za regionalnym ujmowaniem zjawisk i prowadzeniem studiów porównawczych – tak pojmowaną geografię nazywał ziemioznawstwem (niem. Erdkunde). Geografia fizyczna miała zajmować się związkami między warunkami topograficznymi a przestrzenią życiową człowieka. W tym kontekście Ritter reprezentował kierunek antropocentryczny. Pozostawał pod wpływem idealistycznej filozofii niemieckiej.
Jego główne dzieło Die Erdkunde im Verhältnis zur Natur und Geschichte des Menschen (tłum. Geografia w odniesieniu do przyrody i historii ludzkości) (23 tomy, 1822–59), które dotyczy kontynentów Afryki i Azji, zostało starannie przygotowane na podstawie innych publikacji. Nowością było podejście encyklopedyczne i opisanie obszarów pod względem geograficznym, a nie politycznym.