– 1:15 000 000., co spowodowało niepokoje społeczne.
Grabski przedstawił wówczas trzyletni plan uporządkowania sytuacji finansowej i redukcji deficytu o wysokości 1,3 mld zł poprzez nowy podatek majątkowy (0,6 mld zł), pożyczkę zagraniczną (0,5 mld zł), pożyczkę krajową (0,1 mld zł) i emisję marki (0,1 mld zł), a także planował redukcję wydatków na wojsko i kolej. Dodatkowo doraźnie PKKP prowadziła interwencyjną sprzedaż dolarów w celu stabilizacji kursu marki. Ponieważ Witos nie wspierał dostatecznie Grabskiego w jego projektach, ten odszedł z funkcji ministra 1 lipca 1923 roku, a kurs dolara w drugim półroczu 1923 r. wzrósł ze 100 tys. marek do 6 mln marek.
Reformy drugiego rządu Grabskiego mały|200px|Marka polska, zlikwidowana w wyniku reformy Grabskiego (10 marek polskich z 1917) mały|204x204px|Moneta o nominale 10 złotych z 1925 roku (awers) Destabilizacja gospodarki doprowadziła do poważnego kryzysu skarbu państwa, niemożności skutecznego pokrywania wydatków budżetu i zaburzeń społecznych, jako że gwałtowny spadek dochodów ludności i braki w zaopatrzeniu wywołały rozruchy. Okoliczności te doprowadziły do upadku gabinetu Witosa, powołania 19 grudnia 1923 r. rządu Władysława Grabskiego (tzw.