Poezja Jego poezja jest znana z refleksji nad naturą rzeczywistości, bytu i istnienia. W wierszach często pojawiają się pytania o sens życia, czas, przestrzeń i relacje między człowiekiem a wszechświatem. To także przestrzeń dla rozważań o śmierci, cierpieniu i miłości.
W kontekście metafizyki, Hrynacz łączy w swojej poezji filozoficzne pytania z intensywnym przeżywaniem świata, w którym granice między ciałem a duchem, między materialnym a niematerialnym są płynne. Wchodzi w dialog z tradycją filozoficzną, ale nie jest to dialog teoretyczny.
Wiersze mają charakter bardziej intymny, konfesyjny, a zarazem intelektualny. Często ukazują subiektywne doświadczenie istnienia, które nieustannie podlega refleksji i reinterpretacji. W wielu wierszach pojawia się motyw niedookreślonej tęsknoty, jakby świat był tylko cieniem tego, co naprawdę ważne, ale niedostępne. To echo platońskiej metafizyki cieni i idei.
W poezji Hrynacza można dostrzec również duży ładunek duchowy, z elementami związanymi z religią, wiarą oraz poszukiwaniem sensu wykraczającego poza codzienność. Pojawiają się motywy związane transcendencją i szukaniem duchowej głębi w powszednich elementach życia.