Obaj teoretycy natomiast przypisują władzy świeckiej prawo decydowania które wyznanie jest właściwe, i które wyznawać mają wszyscy poddani (dla najradykalniejszych, np. anabaptystów, Grocjusz przewidywał karę śmierci). Odwołując się do wzorców chociażby bizantyjskich cesarzy, Grocjusz argumentował także za prawem władców do zwoływania soborów i zatwierdzania (lub odrzucania) ich postanowień. Warto w tym miejscu nadmienić, że tezy te głoszone były w państwie, którego elity władzy były kalwińskie, jednak 96% ludności wyznawała katolicyzm.
Trzeba tutaj nadmienić, że Grocjusz nie dotrwał do końca życia w swoich erastiańskich poglądach - po wsparciu liberalnej frakcji kalwińskiej, arminian, uciekł on z Holandii do katolickiej Francji, gdzie być może nawet dokonał konwersji na katolicyzm.
Erastianizm w państwach katolickich Erastianizm był częstym obiektem polemik włoskiego teologa katolickiego, św. Roberta Bellarmina.
Badacze historii idei doszukują się wątków erastiańskich w praktyce politycznej rządów Marii Teresy (terezjanizm) i Józefa II (józefinizm) w Cesarstwie Austriackim. Polski historiozof Feliks Koneczny uznawał józefinizm (a więc i erastianizm) za przejaw cywilizacji bizantyjskiej.
Przypisy
Bibliografia Roger Scruton, Słownik myśli politycznej, Poznań 2002.
Zobacz też Jakub I Stuart Thomas Hobbes
Kategoria:Anglikanizm Kategoria:Teologia protestancka Kategoria:Teologia chrześcijańska