Hobbes argumentuje tutaj odwołując się do tradycji wczesnośredniowiecznej, gdy władcom świeckim przysługiwały prerogatywy z zakresu władzy duchowej, natomiast odejście od tej tradycji angielski filozof uznaje za "błędy gregorianizmu".
Erastianizm niderlandzki Głównymi apologetami erastianizmu w kalwińskiej Holandii byli Hugo Grocjusz oraz Johannes Althusius.
Grocjusz w swojej teorii suwerenności zwraca uwagę, że państwo aby być w pełni suwerenne, musi sprawować kontrolę nad całością materii na jej obszarze. Wysnuwa z tego wnioski, że samemu duchowieństwu należy pozostawić do rozwiązywania sprawy dogmatyczne (co jest pewnym odstępstwem od ortodoksyjnego erastianizmu), ale to państwo winno zarządzać kościelnym majątkiem i mianować na stanowiska duchowe (w tym cesarz winien móc mianować papieża). Wtórował mu Althusius, uznający kościół za fragment administracji państwowej.