Ruchy terranów, szwy kolizyjne Gdy tylko dany segment skorupy zostanie poddany opisywanym procesom rozpadu, powstałe w jego wyniku odłamki – terrany – mogą uzyskać znaczną nawet niezależność dynamiczną. Wleczone wzdłuż kontynentu, terrany mogą obracać się względem siebie, uzyskiwać różną prędkość (mogą zdarzać się nawet przestoje pojedynczych terranów) i prawdopodobnie również wymieniać między sobą materiał skalny wzdłuż drobniejszej sieci spękań i uskoków. Zachodzące przy tym przemiany struktury pierwotnego bloku litosferycznego są tak silne, że proces zasłużył na miano tasowania przesuwczego (ang. strike-slip shuffling). Jeżeli na drodze tłoczących się i deformujących przy tym terranów znajdzie się wklęsłe wygięcie krawędzi kontynentalnej, mogą one zostać stłoczone i złożone w tym wygięciu – tak stało się na Alasce, która stanowiła niegdyś zagłębienie w kratonie północnoamerykańskim, a obecnie zbudowana jest z dziesiątków nałożonych na siebie i dramatycznie zdeformowanych terranów. Powstający na tej drodze pas sklejonych ze sobą heterogenicznych odłamków litosfery określa się mianem tektoniki kolażu – klasycznym przykładem są Kordyliery w Ameryce Północnej, składające się – jak się obecnie szacuje – ze stu kilkudziesięciu rozpoznanych do dziś terranów.