Gdy natomiast ruch płyty dolnej odbywa się pod ostrym kątem względem strefy subdukcji, leżące na niej masy skalne mogą zostać stopniowo „rozsmarowane” wzdłuż krawędzi kontynentu i przylepiać się partiami – terranami właśnie – na znacznej nawet odległości.

W czasie trwania tego procesu również fragmenty płyty górnej – kontynentalnej – mogą ulec odkuciu i przesunąć się lub zdeformować zgodnie z powstałym w czasie kolizji polem naprężeń. Również w tym przypadku odrywają się czasem sporych rozmiarów bloki skorupy, przesuwając się prawdopodobnie wzdłuż istniejących osłabień skorupy. Tego typu odłamki płyty kontynentalnej to terrany proksymalne (ang. proximal terranes).

Warto zaznaczyć, że w czasie trwania kolizji tego typu lekkich bloków skorupy mogą zapewne aktywować się formy przejściowe między skorupą oceaniczną a kontynentalną, a biorąc pod uwagę również zachodzące w czasie subdukcji swoiste procesy wulkaniczne i metamorficzne, wymienione dwa typy terranów zawsze stanowić będą raczej pewne przypadki skrajne wobec pełnego spektrum możliwości, niż dwie jasno wyodrębnione klasy.