Pod koniec fazy chmura staje się bardzo wysoka i zimna, a górna część chmury staje się „zlodowaciała” (złożona z kryształków lodu), co oznacza przekształcenie się w chmurę Cumulonimbus.
Etap drugi – „dojrzały” thumb|Pojedyncza chmura Cumulonimbus capillatus nad Lotaryngią we Francji thumb|Uformowane kowadło pojedynczej chmury Cumulonimbus capillatus incus Etap „dojrzały” rozpoczyna się, gdy opady osiągną ziemię. Cechą charakterystyczną dojrzałego etapu jest jednoczesna obecność prądu wstępującego i zstępującego w każdej komórce. Prądy zstępujące powstają zasadniczo z dwóch powodów: oporu wywieranego przez spadające krople deszczu oraz chłodzenia związanego z odparowywaniem małych kropel deszczu. Ochłodzenie spowodowane parowaniem zwiększa gęstość opadających partii powietrza, zwiększając ich ujemną wyporność i przyspieszenie w dół. Prędkość opadania może osiągnąć 20 metrów na sekundę. Zasadniczo opady nie spadają bezpośrednio do rdzenia prądu wstępującego. Kiedy prądy zstępujące uderzają w ziemię i rozprzestrzeniają się, mogą wytwarzać porywisty wiatr. Chociaż burze jednokomórkowe często nie powodują groźnych podmuchów wiatru, w rzadkich mogą się one zdarzyć.