Późnym popołudniem i wieczorem przychodzi czas odpoczynku, relaksu. Film pokazuje rozmaite formy spędzania przez berlińczyków czasu wolnego poza domem. Kamera zagląda do parków, na wyścigi łodzi i samochodów, na boiska do gry w piłkę i do eleganckich restauracji. Wieczorem podpatruje miejskie lokale rozrywkowe, salę operową i rewiową, jest w piwiarni, na meczu hokeja na lodzie i na walce bokserskiej.
Film zamyka scena fajerwerków i światła krążącego po nocnym niebie z nowo wybudowanej berlińskiej wieży radiowej, oddanej do użytku w 1926, przy okazji otwarcia Międzynarodowej Wystawy Radiowej (obecnie targi elektroniki użytkowej).
Muzyka W powolnym przebudzeniu miasta, w pełnym energii tempie dnia i w spokojniejszym wieczornym finale Walter Ruttmann dostrzegł analogię do budowy symfonii muzycznej. Podkreśla to montaż filmowy: reżyser, co niezwykłe na tamte czasy, korzystał z licznych skrótów, aby ożywić życie i zgiełk miasta.
Obrazy były ściśle powiązane z podkładem muzycznym, jego tempem, intensywnością. Zachowała się jednak tylko wersja fortepianowa oryginalnej muzyki, opracowana przez Edmunda Meisela.