Fin i Bernardin Marsigli Jeszcze później wystawiono rzymskie komedie, w których pojawiły się potężne budowle z blankami wykonane przez Fina i Bernardina Marsigli. W przedstawieniach tego czasu pomost sceniczny miał od czterech do pięciu stóp wysokości. Artyści prześcigali się w pomysłach na jak najbardziej nowatorską dekorację. W pierwszym okresie rozwoju scenerii była ona stała. Składała się z wyżej wymienionych pięciu kolumn, często podtrzymujących cztery łuki pełne, przy czym przestrzeń między kolumnami była zamknięta przez kurtyny, które można było odsuwać i poza którymi znajdowały się małe pokoiki z oknami w głębi. Każdy przedział oznaczał inny dom jednej z postaci. Z boków proscenium umieszczone były dwa posążki symbolizujące Feba i Libera. Całość znajdowała się na prostym pomoście scenicznym na kozłach. Informacje te przetrwały dzięki drzeworytom Terencjusza.