Jadwiga żona Wojciecha zgodziła się na to, że nie ma im szkodzić, a sama ma posiadać dwa łany w Otuszu w sumie 40 grzywien groszy praskich tytułem swego posagu. W 1434 bracia Gniewomir Grodziski oraz Jan Tarnka toczyli proces z Mikołajem z Tomic o czynsz. W 1434 natomiast jako poręczyciele Jana niegdyś z Iwna koło Kostrzyna, pozwani zostali przez Mikołaja Tomickiego o szkody.
W latach 1469-1477 notowany był dziedzic wsi Piotr Grodzicki zwany Oprzałka. W 1477 sprzedał on Wawrzyńcowi Niegolewskiemu część Grodziszczka za 200 grzywien, a w 1478 wraz z żoną Sądochną oraz córką Barbarą zeznał, że Wojciech z Grodziszczka zaspokoił ich roszczenia w wysokości 9 grzywien. W latach 1476-1479 właścicielem we wsi był Wojciech Grodzicki. W 1476 zapisał swojej żonie Jadwidze Słopanowskiej po 100 grzywien posagu oraz wiana na dwóch częściach części dóbr dziedzicznych w Grodziszczku oraz na dwóch częściach swych dóbr ojczystych w Grodziszczku. W 1478 kupił on od Michała Konińskiego z Konina pod Lwówkiem połowę Krzestkowic (obecnie Krzeszkowice) za 300 grzywien szer. półgroszy. W 1479 Wojciech Grodzicki z Krzestkowic sprzedał Andrzejowi Sarbskiemu z Sarbi koło Buku 1/3 Grodziszczka za 200 grzywien. W 1480 Wojciech Grodzicki był dziedzicem Krzestkowic i zakupił od Jakuba z Buszewa część Krzestkowic za 150 grzywien.