W 1398 był w sporze ze Szczepanem Skórą z Gaju Wielkiego koło Buku, który dowodzi, że jego „kmieć nie uczynił gwałtu we Mścigniewowej wsi, ani kogo ranił”. W 1399 Mścigniew Grodzicki toczył proces z synem Piotra z Połajewa Janem Dziurką z Połajewa, a potem z Gnuszyna, o konia wartości 3 grzywien i 2 groszy.
W 1395 sąd zawyrokował, że Prędota Wierzejski może pozwać dziedziców ze wsi Grodziszczko. W 1396 Formoszka z synami i pozostałymi dziećmi pozwana została przez Prędotę z Wierzei uznając dług na jego rzecz, lecz nie mając czym go zapłacić, twierdziła, że należność winni uregulować Mścigniew z żoną, jako posiadacze zastawni Grodziszczka.
W latach 1407-1440 jako właściciel we wsi notowany był Gniewomir z Grodziszczka. W 1418 toczył on proces z Janem kmieciem z Wilkowa koło Buku o 10 grzywien. W latach 1420 i 1434 odnotowany bez przydomka jako brat Jana Tarnki. W 1424 bracia Gniewomir, Jan Tarnka oraz Paweł z Pietrska dziedzice Grodziszczka toczyli proces o dziedzinę Otusz. Jadwiga żona Wojciecha Srama z Otusza miała na następnym terminie okazać dokument przeniesienia własności w formie listu wiennego. Natomiast w sporze o 72 grzywny Wojciech Sram z Otusza zastawił za 70 grzywien wspomnianym braciom, swym poręczycielom, a także trzy łany w Otuszu, jakie dzierżył Sędziwój, dopóki im nie zapłaci.