Z Kanady zakupiono: Noorduyn UC-64A Norseman Mk IV/VI (24 sztuk) i de Havilland Canada DHC-3 Otter (10 sztuk). Z Szwecji zakupiono: Saab 91B-2 Safir (30 sztuk). We Włoszech zakupiono: Augusta-Bell AB47J (5 sztuk). Utworzone zostały nowe bazy lotnicze i jednostki w: Gardermoen, Banak, Andøya, Badø, Ørland, Flesland, Torp, Rygge i Evenes.
W 1964 roku Norwegia zamówiła myśliwce F-5 (75 sztuk) i w tym samym dziesięcioleciu F-104 Starfightery w liczbie 45 maszyn i Cessna L-19A, P-3B Orion, DHC-6 Twin Otter, C-130H, HU-16B, UH-1B.
Wyposażono w ten sposób 6 eskadr. Dostosowano je do działania w niesprzyjających warunkach pogodowych. Dostosowano je do używania rakietowych przyśpieszaczy startowych oraz haków hamujących. Pierwsza gotowość bojowa osiągnięta została w lipcu 1965 roku. Norwegia stała się drugim odbiorcą samolotów F-5. W połowie lat 80. pozostające w służbie F-5 poddano remontom i modernizacji. W ramach porozumienia dokonano remontów w Holandii. Na początku lat 90. XX w przeszły kolejną modernizację w ilości 15 sztuk. Między 1992 a 1994 rokiem przeszły modernizację strukturalną.