Wieliczko, Lotnictwo, t. XXII, Warszawa: Magnum-X Sp. z o.o., czerwiec 2019 (6/2019), s. 45-46, ISSN 1732-5323.
W takcie okupacji kraju większość norweskich pilotów uciekła do Wielkiej Brytanii w celu kontynuowania walk. W kwietniu 1941 roku utworzono w Londynie Wspólne Dowództwo Lotnictwa Wojsk Lądowych i Marynarki Wojennej. Jako dowódcę powołano kontradmirała Hjalmara Riiser-Larsena. Norweskie jednostki podlegały siłą RAF-u. Udało się powołać pięć dywizjonów: 330, 331, 332, 333, 334. Na wyposażenie przesłano: Northrop N-3PB, Consolidated PBY Catalina, Short Suderland, Hawker Hurricane, Supermarine Spitfire, de Havilland Mosquito. 10 listopada 1944 roku skonsolidowano oba lotnictwa w jedne Siły Powietrzne jako samodzielny rodzaj sił zbrojnych. Na etatach było zatrudnionych 2600 lotnikówSiły Powietrzne Norwegii, [w:] Leszek A. Wieliczko, Lotnictwo, t. XXII, Warszawa: Magnum-X Sp. z o.o., czerwiec 2019 (6/2019), s. 46, ISSN 1732-5323.