We wsi działał rymarz (siodlarz), kowal, krawiec, dwóch szewców oraz kołodziej. Funkcjonowały także restauracja i sklep kolonialny. thumb|Budynek karczmy sprzed II wojny światowej W czasie II wojny światowej Bukowo utraciło wielu rodzimych mieszkańców powołanych do służby wojskowej. W celu zapewnienia siły roboczej gospodarstwa otrzymały przydziały jeńców wojennych – łącznie mogło ich być nawet około stu, głównie Francuzów i Polaków. Pod koniec wojny przez miejscowość przejeżdżały liczne wozy z uchodźcami ze wschodu, co zapowiadało zbliżający się exodus mieszkańców Bukowa. 25 lutego 1945 roku większość ludności opuściła wieś. Tego samego dnia wojska radzieckie ostrzelały Bukowo ogniem artyleryjskim z rejonu wsi Niwy, a następnego dnia zajęły miejscowość. Po wkroczeniu Armii Czerwonej dokonano grabieży mienia – z domostw zabrano kosztowności, a z tartaków, mleczarni i młyna zdemontowano i wywieziono sprzęt. Po zakończeniu działań wojennych Bukowo znalazło się ponownie w granicach Polski.