Na kilka lat przed pierwszym rozbiorem Polski przez wieś przetaczały się liczne obce armie, ponownie doprowadzając do zniszczeń i grabieży. Był to okres wojny siedmioletniej (1756–1763), w wyniku której Bukowo znalazło się w granicach Królestwa Prus (później Cesarstwa Niemieckiego), pozostając pod jego administracją przez kolejne 173 lata.
W latach 1772–1773 struktura społeczna miejscowości kształtowała się następująco: 40% stanowili posiadacze dużych gospodarstw, 14% chałupnicy, a 25% komornicy. We wsi funkcjonowali m.in. kowal, krawiec, karczmarz, młynarz i owczarz. W folwarku pracowało 19 osób, a łączna liczba mieszkańców wynosiła 226. Folwark został zlikwidowany w 1791 roku.
Około 1830 roku sporządzono pierwszą mapę Bukowa w skali 1:5000, na której zaznaczono 37 domów mieszkalnych, 78 budynków gospodarczych oraz kościół. W 1837 roku pożar znacznie zniszczył wieś, w tym także świątynię. Mimo strat Bukowo przeżywało w kolejnych dekadach okres rozwoju. Pod koniec lat 60. XIX wieku ukończono budowę linii kolejowej, a miejscową stację oddano do użytku w 1890 roku.