Są powiązane z władzą, pełnią role ideologiczne, napędzają społeczne działanie. Teun van Dijk definiuje krytyczną analizę dyskursu jako „rodzaj analitycznego badania dyskursu, który rozpatruje, w jaki sposób nadużycia społecznej władzy, dominacja i nierówności są ustanawiane, reprodukowane i odpierane w tekście oraz w mowie, w treściach społecznych i politycznych”. Norman Fairclough krytyczną analizę dyskursu definiuje jakoanalizę dyskursu dążącą do systematycznego badania ukrytych relacji przyczynowości zachodzących pomiędzy (a) tekstami, zdarzeniami i praktykami dyskursywnymi oraz (b) szerszymi strukturami, relacjami i procesami społecznymi i kulturowymi. KAD dąży do odkrycia, jak praktyki, zdarzenia oraz teksty tego typu powstają i jak są ideologicznie kształtowane przez relacje władzy oraz walki o władzę. Celem KAD jest także demaskowanie, w jaki sposób niejawność powiązań pomiędzy dyskursem i społeczeństwem stanowi sama w sobie czynnik zabezpieczający władzę oraz hegemonię.