Roden wyróżnił następujące ich rodzaje: anglosaską; germańską; nordycką; bliskowschodnią; arabską; dalekowschodnią; latynoamerykańską; latynoeuropejską; kultury nietypowe.
Od momentu opublikowania powyższego podziału w 1986, nastąpiło wiele zmian na mapie światowej (m.in. rozpad ZSRR) i nie można uznać go za aktualny. Wraz z rozwojem organizacji międzynarodowych i wielonarodowych, powstał nowy typ kultury organizacyjnej, którą można określić jako kulturę mix, międzykulturowość, lub wielokulturowość, a odpowiadające mu zarządzanie, to zarządzanie międzykulturowe.
Według J.F.A. Stonera, wielokulturowość to pogląd, że istnieje wiele różnych środków i czynników kulturowych, które mają duże znaczenie dla organizacji. Osoby wywodzące się z rozmaitych środowisk mogą współpracować i być akceptowane w jednej organizacji. Wielokulturowość to takie czynniki kulturowe, jak płeć, rasa, pochodzenie etniczne, sprawność, orientacja seksualna.
Według definicji A. Koźmińskiego, zarządzanie międzykulturowe dotyczy zachowań organizacyjnych w układach międzykulturowych. Zarządzanie międzykulturowe opiera się na założeniu, że kultura wywiera wpływ na sposób odgrywania ról organizacyjnych.