Po latach Porównując dziesięć polskich komedii z początku lat 30. XX wieku, Leszek i Barbara Armatysowie ocenili negatywnie Sto metrów miłości, Romeo i Julcię (1933) oraz Pieśniarza Warszawy (1934). Ich zdaniem filmy te zostały wyprodukowane seryjnie zgodnie z panującą modą, poza tym dostarczały łatwej rozrywki w guście „saperów, kucharek i pomocnic domowych”. Jednak podobnie jak inni przedstawiciele tego gatunku, posiadają pewną wartość, mianowicie prezentują styl sławnych wówczas artystów kabaretowych.
Jerzy Toeplitz uznał Sto metrów miłości, Ułanów, ułanów, chłopców malowanych (1932), 10% dla mnie (1933) oraz Romeo i Julcię za ordynarne. Szczególnie potępił „niewybredny dowcip, często typu klozetowego” oraz grę aktorów, którzy zamiast ukazać swój talent komiczny, „wygłupiali się”.
Przypisy
Bibliografia Prasa
Opracowania
Linki zewnętrzne Program kinowy Stu metrów miłości
Kategoria:Polskie komedie sportowe Kategoria:Polskie filmy czarno-białe Kategoria:Polskie filmy przedwojenne Kategoria:Polskie filmy z 1932 roku Kategoria:Polskie zaginione filmy Kategoria:Filmy kręcone w Warszawie Kategoria:Filmy w reżyserii Michała Waszyńskiego