7 listopada 1918 roku Republika Tarnobrzeska poparła Tymczasowy Rząd Ludowy w Lublinie. Jednocześnie utrzymywano kontakty z PKL w Krakowie, formalnie uznającą zwierzchnictwo warszawskiej Rady Regencyjnej. Rząd lubelski uznał Republikę Tarnobrzeską za podległą sobie, nakazując aresztowanie opornych, w szczególności Tarnowskiego. Edward Rydz-Śmigły, minister tego rządu, potwierdził awans Dąbala na majora i obiecał wsparcie militarne. Po rozwiązaniu tego rządu władze Republiki Tarnobrzeskiej w swoich odezwach odwoływały się do autorytetu naczelnika państwa Piłsudskiego. W praktyce jednak wpływ rządu centralnego w Warszawie na administrację rejonu tarnobrzeskiego był symboliczny. Natomiast aktywnym członkiem Polskiej Komisji Likwidacyjnej w Krakowie był Zygmunt Lasocki, były starosta tarnobrzeski. Działacze Republiki Tarnobrzeskiej utrzymywali również kontakty z innymi działaczami ludowymi w okolicy, np. Kazimierzem Czarnym i Janem Bielakiem, którzy próbowali w Kolbuszowej stworzyć analogiczną radę, szybko jednak zastąpioną przez prawicowe władze. Wobec słabości władz przy dużym ubóstwie spotęgowanym wojną dochodziło w tym okresie do incydentów kryminalnych, także zabójstw, które nie zawsze udało się osądzić.