W trakcie rewolucji lutowej 1917 został wybrany w skład Komitetu Wykonawczego Piotrogrodzkiej Rady Delegatów Robotniczych i Żołnierskich, która z jego inicjatywy po obaleniu caratu podjęła uchwałę o prawie narodów do samostanowienia. W lipcu 1917 na I Wszechrosyjskim Zjeździe Rad Delegatów Robotniczych i Żołnierskich w Piotrogrodzie wybrany na członka Wszechrosyjskiego Centralnego Komitetu Wykonawczego (WCIK), którym pozostawał do przewrotu bolszewickiego (rewolucji październikowej). Potępił przewrót, opowiadając się po stronie mienszewików, a następnie został wybrany na członka komitetu centralnego tej partii na kongresie z przełomu listopada i grudnia 1917. W październiku 1918 wyjechał z rodziną do Polski.
W odrodzonej Polsce stanął na czele Bundu. Sprzeciwiał się wstąpieniu partii do Kominternu. Należał do Rady Miejskiej w Warszawie oraz działał w tamtejszej gminie żydowskiej. Jako adwokat działał w opozycyjnym wobec sanacji Zrzeszeniu Prawników Socjalistów. W 1930, po wejściu Bundu w skład Socjalistycznej Międzynarodówki Robotniczej, został członkiem egzekutywy tej organizacji.