Z rezerwą odnosił się do powstającej nowej elity społecznej, opartej na kryterium majątkowym. Obserwował rozwój przemysłu i handlu, zmiany w gospodarce rolnej. Wbrew rozwojowi burżuazji, głosił konieczność zachowania w społeczeństwie tylko dwu grup: arystokracji i ludu. Mimo krytycznej oceny współczesnej młodzieży arystokratycznej, rozwijał ideę wiecznej arystokracji.
Jeszcze jesienią 1844, już po informacjach na temat rozruchów w lubelskiem i aresztowaniu księdza Piotra Ściegiennego, Krasiński nie wierzył w możliwość rewolucji społecznej w Polsce. Przełomem stało się zapoznanie pod koniec 1844 z pracą Henryka Kamieńskiego, wydaną pod pseudonimem Filareta Prawdoskiego, O prawdach żywotnych narodu polskiego. Przeciwstawiając się tezom w nim zawartym, nawołującym do wybuchu wojny ludowej, stworzył pierwszą redakcję utworu Prawdy żywotne, będącego pierwszą wersją Psalmu miłości. Utwór ten otrzymał pełny kształt na początku 1845. Pomysł połączenia utworów w cykl zrodził się prawdopodobnie pod wpływem sugestii Kamieńskiego, że poeta powinien zaintonować ludowi pieśń nadziei i nauczać prawd, które natchną ducha Polski potęgą.