Pomiar rozpoczynał się od wyznaczenia na badanym terenie siatki o oczkach kwadratowych o boku około jednego metra. Następnie w każdym węźle siatki należało wbić w ziemię zespół elektrod i zmierzyć wartość rezystancji. Wynik pomiaru zanotować. Po zakończeniu pomiarów na mapce badanego terenu zaznaczało się (zwykle różnymi kolorami) obszary o jednakowej rezystancji. Pomiar tą metodą, przed zastosowaniem urządzeń komputerowych, był niezwykle pracochłonny ze względu na konieczność wyznaczenia w terenie siatki i dużej liczby pomiarów. Na jednym stanowisku wykonuje się zwykle kilka serii pomiarów na różnych głębokościach.
Współczesne przyrządy do badań tą metodą bardzo upraszczają czynności pomiarowe. Rola operatora przyrządu pomiarowego ogranicza się tylko do wbijania zespołu elektrod mniej więcej w równych odległościach. Nie jest konieczne wyznaczanie siatki, ponieważ urządzenie samoczynnie zaznacza na mapie położenie punktu pomiarowego, samoczynnie również dokonuje pomiaru rezystancji gruntu i zapamiętuje te wyniki, a po zakończeniu serii pomiarów wykreśla na mapie wyniki w postaci graficznej, które znacznie ułatwiają ich interpretację.