Prowadzenie badań Pomiar rezystancji gruntu odbywa się układem Wennera (w wariancie profilowania elektrooporowego). Pierwotnie przyrządy do badań archeologicznych metodą elektrooporową składały się z zespołu elektrod, źródła prądu i miernika elektrycznego. Zespół elektrod to listwa z materiału izolacyjnego, w której zamocowane są cztery elektrody w postaci zaostrzonych kołków stalowych lub mosiężnych średnicy około 10 mm i długości kilkunastu centymetrów. Elektrody rozmieszczone są w równych odległościach od siebie. Zasięg pomiaru w głąb ziemi zależy od odległości między skrajnymi elektrodami i wynosi około 1/4 tej odległości. Im większa odległość, tym większy zasięg. Do elektrod zewnętrznych (prądowych) podłączone jest źródło prądu elektrycznego, do wewnętrznych (napięciowych) woltomierz. Metoda ta uśrednia rzeczywistą rezystancję gruntu w obszarze od powierzchni do głębokości, która zależy od rozstawu elektrod zewnętrznych.